Stress များနေတဲ့အချိန်… အရောင်တစ်ရောင်ကို လိုက်ဖမ်းကြည့်ပါ(Mindful Color Mixing)

Stress များနေတဲ့အချိန်… အရောင်တစ်ရောင်ကို လိုက်ဖမ်းကြည့်ပါ (Mindful Color Mixing )

.

တစ်ခါတလေ Stress များနေတဲ့အချိန်မှာ

“အနားယူလိုက်ပါ” လို့ ပြောတာက လွယ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တကယ်အနားယူဖို့ကျတော့ မလွယ်ဘူး။

ကိုယ်က ထိုင်နေပေမယ့် စိတ်က မထိုင်ဘူး။

ဖုန်းပိတ်ထားပေမယ့် အတွေးတွေက မပိတ်ဘူး။

မနက်ဖြန်လုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေ…

ပြီးမသွားသေးတဲ့ပြဿနာတွေ…

ပြန်တွေးမိနေတဲ့ စကားတွေ…

မဖြစ်သေးတဲ့အရာတွေအတွက် ကြိုစိုးရိမ်နေတာတွေ…

ဦးနှောက်ထဲမှာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တိုးဝှေ့နေတတ်ပါတယ်။

အဲ့ဒီလိုနေ့တွေမှာ “ဘာမှမတွေးနဲ့” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အမိန့်ပေးတာထက် ပိုလွယ်တဲ့နည်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။

စိတ်ကို အလွတ်ထားဖို့ မကြိုးစားဘဲ၊

အာရုံစိုက်စရာ သေးသေးလေးတစ်ခု ပေးလိုက်တာပါ။

ဒီနေ့အတွက် အဲ့ဒီအရာက—

အရောင်တစ်ရောင်။

.

Reference Photo တစ်ပုံ ယူလိုက်ပါ။

အရမ်းလှတဲ့ပုံ ဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။

ကော်ဖီခွက်တစ်လုံး ဖြစ်နိုင်တယ်။

သစ်ရွက်တစ်ရွက် ဖြစ်နိုင်တယ်။

နံရံပေါ်က မှိန်မှိန်အပြာရောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။

ညနေခင်းကောင်းကင်ထဲက မသဲကွဲတဲ့ မီးခိုးခရမ်းရောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။

အဲ့ဒီပုံထဲက ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ အရောင်တစ်ရောင်ကို ရွေးလိုက်ပါ။

ပြီးရင်…

“ဒီအရောင်ကို ငါ့လက်ထဲက ဆေးတွေနဲ့ ဘယ်လိုရအောင် စပ်မလဲ?”

လို့ စပြီးမေးကြည့်ပါ။

.

အပြင်ကကြည့်ရင်တော့

“အရောင်စပ်နေတာပဲ” လို့ ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် တကယ်စပ်ကြည့်ဖူးသူတွေ သိကြပါတယ်။

Reference ထဲက အရောင်တစ်ရောင်ကို တိတိကျကျရအောင် လိုက်ဖမ်းရတာ လွယ်တဲ့အလုပ် မဟုတ်ပါဘူး။

“ဒီအရောင်က အစိမ်းဆိုပေမယ့် ဘယ်လိုအစိမ်းလဲ?”

အဝါပိုများတဲ့ အစိမ်းလား?

အပြာဘက်ကို စောင်းနေတဲ့ အစိမ်းလား?

အဖြူဝင်လို့ နူးညံ့နေတာလား?

အနီနည်းနည်းပါလို့ muted ဖြစ်နေတာလား?

အရောင်တစ်ရောင်ကို အရင်လို “အစိမ်း” ဆိုတဲ့ စကားတစ်လုံးနဲ့ပဲ မမြင်တော့ဘူး။

စပြီး ခွဲကြည့်ရတယ်။

နှိုင်းယှဉ်ရတယ်။

စမ်းရတယ်။

မှားရတယ်။

ပြန်ပြင်ရတယ်။

.

Palette ပေါ်မှာ အဝါနည်းနည်း ထည့်လိုက်တယ်။

“မဟုတ်သေးဘူး… နည်းနည်းတောက်လွန်းတယ်”

အပြာတစ်စက် ထပ်ထည့်လိုက်တယ်။

“အခုတော့ အေးသွားပြန်ပြီ”

အနီအနည်းငယ် ထပ်ထည့်ကြည့်တယ်။

“ဟုတ်ပြီ… နီးလာပြီ”

ဒီလိုနဲ့ တစ်ရောင်တည်းကို

နည်းနည်းချင်း ပြင်နေမိတယ်။

တစ်ခါတလေ ၅ မိနစ်။

တစ်ခါတလေ ၂၀ မိနစ်။

တစ်ခါတလေ နာရီဝက်တောင် ကုန်သွားတတ်ပါတယ်။

ပြီးမှ သတိထားမိတယ်။

ဒီနာရီဝက်အတွင်း အရင်ကစိတ်ရှုပ်နေခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ခဏမတွေးမိခဲ့ဘူး။

.

အရောင်စပ်တဲ့အလုပ်ရဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့အချက်က

ကိုယ့်စိတ်ကို “ဘာမှမတွေးနဲ့” လို့ မတားထားရတာပါ။

အဲ့အစား…

“ဒီအရောင်နီးသွားပြီလား?”

“အဝါများသွားလား?”

“White ထပ်ထည့်ရင် value လင်းသွားမလား?”

“ဒီဘက်က reference ထက် နွေးနေသလား?”

ဆိုတဲ့ မေးခွန်းသေးသေးလေးတွေက ကိုယ့်အာရုံကို လက်ရှိလုပ်နေတဲ့အရာပေါ် ပြန်ဆွဲထားပေးပါတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ စိတ်က အတိတ်ထဲမရှိဘူး။

မနက်ဖြန်မဖြစ်သေးတဲ့ အရာထဲမှာလည်း မရှိဘူး။

Palette ပေါ်က အရောင်နဲ့

Reference ပေါ်က အရောင်ကြားမှာပဲ ရှိနေတယ်။

.

အရောင်လိုက်စပ်ရတာက Puzzle ဖြေသလိုပါပဲ။

အဖြေကို အစကတည်းက မသိဘူး။

ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ Primary Colors တွေ၊ White၊ Black၊ Earth Tone တွေကို သုံးပြီး လမ်းရှာရတယ်။

တစ်ခါတလေ အရောင်က အရမ်းတောက်သွားတယ်။

တစ်ခါတလေ ညိုပုပ်သွားတယ်။

တစ်ခါတလေ Reference နဲ့ ပိုဝေးသွားတယ်။

ဒါပေမယ့် မှားသွားတာကလည်း ဒီ Process ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ။

ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့—

အရောင်တစ်ရောင် မှားသွားတိုင်း

ကိုယ့်မျက်စိက နောက်ထပ်တစ်ခု သင်ယူသွားတယ်။

“အနီက ဒီလောက်တောင် အစိမ်းကို ပြောင်းနိုင်တာလား”

“White ထည့်တာနဲ့ အရောင်က ဖျော့သွားရုံမဟုတ်ဘဲ mood ပါ ပြောင်းသွားတာလား”

“ဒီအရောင်က အဝါလို့ထင်ပေမယ့် တကယ်တော့ Brown နည်းနည်းဝင်နေတာလား”

ဒီလို အရောင်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သေးသေးလေးတွေကို စတင်မြင်လာတယ်။

.

ပြီးတော့ တစ်ချိန်ချိန်မှာ…

Palette ပေါ်က အရောင်နဲ့

Reference ထဲက အရောင်ဟာ တော်တော်လေး နီးသွားတဲ့ အခိုက်အတန့်တစ်ခု ရှိလာတတ်ပါတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာ—

“ဟုတ်ပြီ… ဒီအရောင်ပဲ”

ဆိုတဲ့ Feeling ရတယ်။

အရမ်းကြီးအောင်မြင်မှုမဟုတ်ပါဘူး။

ဆုမရဘူး။

ပန်းချီကားတစ်ချပ်တောင် မပြီးသေးဘူး။

ဒါပေမယ့် ကိုယ်တိုင် လိုက်ရှာပြီး

ကိုယ်တိုင်နီးစပ်အောင် ဖန်တီးလိုက်နိုင်တဲ့အတွက်

သေးသေးလေးဖြစ်ပေမယ့် တကယ်ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်။

Stress များနေတဲ့နေ့တွေမှာ တခါတလေ လူတွေလိုအပ်တာကလည်း အဲ့ဒီလိုပါပဲ။

ကြီးမားတဲ့ အဖြေတွေ မဟုတ်ဘူး။

“ငါ ဒီတစ်ခုတော့ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်”

လို့ ခံစားရစေမယ့် Achievement သေးသေးလေးတစ်ခု။

.

ဒီ Activity ရဲ့ ကောင်းတဲ့အချက်က

ပန်းချီဆွဲတတ်ဖို့ လုံးဝမလိုတာပါ။

လူပုံ မဆွဲတတ်လည်း ရတယ်။

Perspective မသိလည်း ရတယ်။

Anatomy မသိလည်း ရတယ်။

Brush တစ်ချောင်း၊

Palette တစ်ခု၊

ဆေးအရောင်နည်းနည်းနဲ့

Reference Color တစ်ရောင်ပဲ လိုပါတယ်။

ပုံတစ်ပုံ ဖန်တီးဖို့တောင် မလိုပါဘူး။

စာရွက်ပေါ်မှာ Swatch လေးတစ်ကွက် ချလိုက်ပါ။

Reference နဲ့ မတူသေးရင် နောက်တစ်ကွက်။

နည်းနည်းနီးလာရင် နောက်တစ်ကွက်။

ထပ်ပြင်ပြီး နောက်တစ်ကွက်။

နောက်ဆုံးမှာ အရောင် ၅ ရောင်၊ ၁၀ ရောင်လောက် ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။

အပြင်ကကြည့်ရင် အရောင်ကွက်လေးတွေပါပဲ။

ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အတွက်တော့

အဲ့ဒီအရောင်တစ်ကွက်ချင်းစီက

စမ်းခဲ့တာ၊ မှားခဲ့တာ၊ နီးလာခဲ့တာကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။

.

တစ်ခုတော့ သတိထားစေချင်ပါတယ်။

အရောင်ကို “Perfect Match” ဖြစ်မှ အောင်မြင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

အဓိကက Reference နဲ့ 100% တူသွားဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။

ကြည့်နေခြင်း။

နှိုင်းယှဉ်နေခြင်း။

စမ်းသပ်နေခြင်း။

ပြန်ပြင်နေခြင်း။

အဲ့ဒီ Process ထဲမှာ ကိုယ့်စိတ်က အချိန်နည်းနည်းအတွက် ငြိမ်သက်သွားတာက ပိုအရေးကြီးပါတယ်။

.

ဒါကြောင့် နောက်တစ်ခါ Stress များနေတဲ့နေ့မှာ…

ပန်းချီကားကြီးတစ်ချပ် ဆွဲဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။

Canvas အကြီးကြီး မလိုပါဘူး။

Idea ကောင်းကောင်းလည်း မလိုပါဘူး။

Reference Photo တစ်ပုံ ယူလိုက်ပါ။

ကိုယ်စိတ်ဝင်စားတဲ့ အရောင်တစ်ရောင်ကို ရွေးလိုက်ပါ။

ပြီးရင်—

“ဒီအရောင်ထဲမှာ ဘာတွေပါနေလဲ?”

ဆိုပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ရှာကြည့်ပါ။

အဝါနည်းနည်း…

အပြာနည်းနည်း…

အနီတစ်စက်…

White နည်းနည်း…

ဒီလိုနဲ့ အရောင်တစ်ရောင်ကို လိုက်ဖမ်းနေရင်း…

ကိုယ်လိုက်ရှာနေတာက Reference ထဲက အရောင်တစ်ရောင်ပဲလို့ ထင်ရပေမယ့်—

တကယ်တမ်းမှာတော့

တစ်နေ့လုံး ဆူညံနေခဲ့တဲ့ ကိုယ့်စိတ်ကို

ခဏလောက် ပြန်တိတ်ဆိတ်နိုင်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာပေးနေတာဖြစ်နိုင်ပါတယ်။